Τι μπορεί να ζητήσει η ΑΑΔΕ από την τράπεζα;

Μία από τις πιο συχνές ανησυχίες φορολογούμενων που αντιμετωπίζουν έλεγχο είναι το πόσο εύκολα και σε ποιο βαθμό η φορολογική αρχή μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στα τραπεζικά τους στοιχεία. Η απάντηση είναι ότι η ΑΑΔΕ διαθέτει σημαντικές δυνατότητες πρόσβασης σε τραπεζικές πληροφορίες, οι οποίες όμως ασκούνται στο πλαίσιο συγκεκριμένων διαδικασιών και όχι απεριόριστα.

Το τραπεζικό απόρρητο και οι εξαιρέσεις του

Το τραπεζικό απόρρητο στην Ελλάδα δεν είναι απόλυτο έναντι των φορολογικών αρχών. Στο πλαίσιο ελέγχου, η φορολογική διοίκηση έχει τη δυνατότητα να ζητά από τα πιστωτικά ιδρύματα στοιχεία κινήσεων και υπολοίπων λογαριασμών, καταθέσεων, επενδυτικών προϊόντων και άλλων χρηματοοικονομικών στοιχείων που τηρούνται στο όνομα του ελεγχόμενου φορολογούμενου. Η πρόσβαση αυτή γίνεται μέσω προβλεπόμενων διαδικασιών και όχι με άτυπο ή ανεξέλεγκτο τρόπο.

Τι είδους στοιχεία μπορούν να ζητηθούν

Στο πλαίσιο ενός φορολογικού ελέγχου, τα στοιχεία που μπορεί να ζητηθούν περιλαμβάνουν ενδεικτικά:

• Κινήσεις λογαριασμών (καταθέσεις, αναλήψεις, μεταφορές) για συγκεκριμένη χρονική περίοδο
• Υπόλοιπα λογαριασμών σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές
• Στοιχεία θυρίδων, επενδυτικών προϊόντων ή άλλων χρηματοοικονομικών προϊόντων
• Στοιχεία συνδικαιούχων ή εξουσιοδοτημένων προσώπων σε λογαριασμούς
• Στοιχεία πιστωτικών καρτών και σχετικών συναλλαγών

Η διαδικασία διασταύρωσης

Πέρα από τη στοχευμένη αναζήτηση στο πλαίσιο συγκεκριμένου ελέγχου, υπάρχουν και μηχανισμοί συστηματικής διασταύρωσης, μέσω των οποίων στοιχεία από τα τραπεζικά ιδρύματα διαβιβάζονται περιοδικά στις φορολογικές αρχές και συγκρίνονται αυτόματα με τα δηλωθέντα εισοδήματα. Όταν προκύπτει σημαντική απόκλιση, αυτό μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για περαιτέρω, πιο στοχευμένο έλεγχο.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη

Η δυνατότητα πρόσβασης της ΑΑΔΕ σε τραπεζικά στοιχεία σημαίνει ότι η απόκρυψη μιας κίνησης ή ενός υπολοίπου δεν αποτελεί ρεαλιστική στρατηγική — τα στοιχεία είναι, σε μεγάλο βαθμό, ήδη διαθέσιμα ή εύκολα προσβάσιμα στη φορολογική αρχή όταν χρειαστεί. Το ζητούμενο για τον φορολογούμενο δεν είναι να αποφύγει τη διασταύρωση, αλλά να είναι σε θέση, όταν τεθεί το ερώτημα, να τεκμηριώσει με επαρκή στοιχεία την προέλευση όσων εμφανίζονται στους λογαριασμούς του.